Zmiany na skórze spowodowane łuszczycą mogą być przyczyną jej groźniejszych stadiów. Długo nie leczona łuszczyca stawów może być powodem ich przyszłego zwyrodnienia, a łuszczyca skóry głowy jest jednym z powodów utraty włosów.
Badania przeprowadzone w Europie potwierdzają, że nie leczenie łuszczycy może powodować inne, poważniejsze powikłania zdrowotne. Chorzy na łuszczycę są częściej narażeni na zawały serca, mają podwyższone ciśnienie i znacznie wzrasta u nich ryzyko zachorowania na cukrzycę.
Jak się okazuje, łuszczyca to nie tylko choroba skóry, ale też problem natury psychologicznej.
Cierpiący na nią, mają zaniżoną samoocenę, pojawiają się u nich stany lękowe i depresyjne, co często jest podsycane negatywną reakcją otoczenia, z którym chorzy się stykają.
Najbardziej dokuczliwa jest wszechogarniająca niemoc. Leczenie często jest długotrwałe i nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Choroba, choć niezawiniona, nie daje się kontrolować. Nieświadomość społeczna i powszechna opinia, że łuszczyca jest chorobą zaraźliwą, jest przyczyną odizolowania się chorego od otoczenia. Wachlarz negatywnych emocji związanych z chorobą sprawia, że normalne funkcjonowanie wśród społeczności przestaje być możliwe. Depresja wywołuje dolegliwości fizyczne: bóle głowy lub mięśni, a organizm staje się coraz bardziej podatny na choroby. Utrata motywacji powoduje to, że nawet drobne problemy wydają się nie do pokonania.
Chorzy na łuszczycę, których dotknęły problemy związane ze zdrowiem psychicznym często szukają pomocy u psychologów lub wśród grup wsparcia. Łuszczyca to choroba, i choć nie należy poczytywać jej sobie za przyczynę słabości, cierpiący na nią czują się wobec niej zupełnie bezradni.

Skóra jest jedną z wrażliwszych części ciała ludzkiego. To na jej podstawie najczęściej określa się wiek człowieka. Nieodpowiednio pielęgnowana jest w stanie nas postarzać. By tego uniknąć należy odpowiednio ją pielęgnować oraz prowadzić zdrowy tryb życia.
Drożdżaki
Drożdżaki (Candida) to inaczej zarodniki grzybów, o właściwościach i cechach drożdży. Wchodzą w skład mikroflory bakteryjnej organizmu człowieka (błony śluzowe, jelita itp.), a odżywiają cukrami prostymi pochodzącymi z resztek pokarmowych, nieustannie konkurują z innymi drobnoustrojami w walce o pożywienie, utrzymując stan optymalnej równowagi.